Dag 12 zaterdag 13 juni 2026 Koude Oorlog en Warme Zomer

Gisteravond was het zo’n mooie zonsondergang. Altijd gedacht dat je daar alleen van kon genieten als je naar het westen keek. En natuurlijk… de ondergaande zon is een wondermooi natuurschijnsel, hoewel het natuurlijk niet de zon is die verdwijnt, maar de aarde die draait. Die arme Copernicus… wereldberoemd, geprezen én na zijn  dood verguisd door het Vaticaan… maar wij blijven onverbeterlijk. Wat ik maar wil zeggen: ook als je naar het oosten kijkt, maakt de ‘ondergaande’ zon dat de kleuren een pastelkleurige tint krijgen. Heel subtiel, maar als je niet kleurenblind bent ook niet te missen. Ik heb er meteen maar een collage van gemaakt, die ik bij de foto's van vandaag plaats.
Ben weer vroeg wakker vandaag..lekker! Die tijd benut ik optimaal: beetje Duolingo’en, wat nieuws tevoorschijn halen op mn telefoon en natuurlijk de stand van de familie WK-pool bijwerken. Als onafhankelijke jury heb ik het er maar druk mee. De stand rechtvaardigt een extra ingelaste vraag voor onze junioren, goed voor 10 punten: hoe heet de keeper van Oranje die wel mee is naar het WK, maar op dit moment geblesseerd is. Nee lieve Feijenoord fan… dat is niet Justin Bijlow, maar Bart Verbruggen. Maar ik beschouw dit eerste antwoord als een gevalletje niet-goed-lezen en uiteindelijk kan ik alle drie de junioren belonen met 10 extra punten. Dat is goed voor het moreel.

Mijn eigen WK deskundige hier op Kefalonia hangt ergens onderaan in  de ranking, maar dat komt volgens hem omdat ze onder druk van Trump een raar resultaat hebben neergezet. Jaja…voortaan gewoon iets nauwkeuriger je glazen bol oppoetsen!
Onze buren zijn vertrokken.Net na tienen komt hun Transavia vlucht over vliegen. In de tuin van hun villa is de poetsvrouw druk bezig om alles spic en span te maken voor de volgende gasten.
Om tien voor half elf staan we gepakt en gezakt voor ons dagje Poros. Als we tegen half elf de boulevard van Lixouri oprijden, doen we dat op goed geluk. Zouden we de ferry van half elf nog halen of niet? Ja, die halen we makkelijk. We staan in de laatste rij en dat betekent dat we het rondje op de ferry nu nog niet kunnen maken, maar pas bij het ontschepen. We hangen weer heerlijk over de reling van het bovendek te kijken naar alles wat er op en rond het water te zien is. Wij varen vandaag op de Ainos en wie een beetje opgelet heeft, weet dat dat ook de naam is van de hoogste berg op dit eiland. Het is een rommeltje met de administratie: de ene keer krijg ik twee tickets voor passagiers en een voor de auto. In duplo, waarna er het duplicaat even later meteen wordt ingenomen van alleen de passagiers, de andere keer krijg ik een ticket voor een passagier en een voor de auto, maar mag ik kopie en origineel houden en alle variaties die je maar kunt bedenken tussenin. De totaalprijs klopt iedere keer wel, maar het systeem is vooralsnog voor mij ondoorgrondelijk.

Buiten Argostoli slaan we bij het beruchte stoplicht met de weg steil omhoog, richting achteruit het berglandschap in. De Jimmy Jeep voor ons, met drie jongens met petjes haalt het maar net, aarzelt, weet niet goed wat te doen, slipt met één band weg maar haalt het uiteindelijk toch. Hans kent inmiddels de situatie ter plekke en neemt het bochtje als uit het boekje. We komen weer langs Hotel Retsina en langs een soort bushakte die in the middle of nowhere moederziel verlaten neergeplant is.

Fijn dat er navigatie in de auto aanwezig is. Maar dan moet je wel blijven opletten. De weg wordt stiller en smaller en de omgeving steeds kaler en grijzer. O kijk, daar staat dat gebouw waar Leo Platvoet het over had: de voormalige NAVO commandopost/afluisterpost uit de Koude Oorlog. De militaire gebouwen zijn duidelijk verlaten. Ramen hangen scheef en los te wapperen naar buiten en er is verder geen mens te zien.  Dat kan maar één ding betekenen: we zijn nu onbedoeld bezig aan een traject naar de top van de berg (ruim 1600 m hoogte) en dit is niet wat we voor ogen hebben. Dus keren we om en vinden even later de juiste weg weer terug. Toch wel heel erg leuk om dit gezien te hebben. Het complex staat vermeld in het gidsje, maar als je op internet zoekt, is er eigenlijk niks over te vinden, behalve een YouTube filmpje in het Grieks. Misschien maar zo houden ook. Wie weet komt het ooit nog eens van pas.
 

Wat wel op internet te vinden is en wat zeker direct van pas komt, is de handleiding van de Ford Puma, zodat wij niet met een constant heen en weer zwiepende achter-ruitenwisser hoeven te blijven rijden. Die was namelijk ergens in de buurt van de NAVO-stress een eigen leven gaan leiden. En het instructieboekje in het Grieks – daar kwam ik niet ver mee.

Het is een bijzonder mooie route met op het einde een heuse kloof. Helaas hangen we wel weer achter de vrachtwagen die ons de hele ochtend al aardig ophield en af en toe voor een file voor een haarspeldbocht zorgt. En dan rijden we eindelijk Poros binnen, parkeren we en wandelen we naar de boulevard. Poros is een authentiek Grieks havenstadje, waar het toerisme geen vat op lijkt te hebben gehad. Althans: in het deel waar wij nu lopen. Ik kan het niet laten om de supermarkt, die zo weggelopen zou kunnen zijn uit een reisgids van begin jaren ’80 van de vorige eeuw, op de foto te zetten. De boulevard stelt niks voor en is nagenoeg verlaten. Dan zien we een eind verderop de haven liggen en beseffen dat we daarheen willen, dus snel de auto gehaald en richting de haven gereden. Maar wie schetst onze verbazing als we even later parkeren op dezelfde plek als we een kwartier geleden te voet rechtsomkeert hebben gemaakt. Hè hoe kan dat nou? We hebben geen zin om ons hoofd daarover te breken en parkeren aan de rand van het strand bij een heel leuke taverne met van die ongemakkelijke blauwe stoeltjes met rieten zittingen. Voor het authentieke Griekenlandgevoel in een authentiek Grieks kustplaatsje, zal ik maar zeggen. En voor een authentieke Griekse lunch met dito gastvrijheid.

Volgende doel is Skala en dan komen we inderdaad langs de bedoelde haven van Poros. Van hieruit vertrekt de veerboot naar de Peloponnesos. Het grote schiereiland waar we jaren geleden eens drie weken verbleven. Het is een prachtige weg lang een azuurblauwe zee, met op de achtergrond de Peleponnesos goed zichtbaar. Leuk, als al die herinneringen zo de puzzel compleet maken.
Skala is een mooie badplaats, met luxe hotel -en appartementencomplexen. Leuk om eens gezien te hebben, maar wij rijden lekker door. De lange rit van vanochtend, gevolgd door de heerlijke maaktijd aan zee, zorgt voor een ink*kmoment. Dus houden we het voor gezien, kijken op de klok en zien dat de ferry in Argostoli net weg is en dat omrijden minstens zo snel is als wachten op de volgende ferry plus overtocht. Dus rijden we de baai rind en hangen dit keer een stuk achter een touringcar. Grrrr. Kwart over drie zijn we thuis. Dat is sneller dan met de ferry.

Ik spring nog maar eens een paar keer in het zwembad, geniet van de zon en zie dat we nieuwe buren hebben. Gelukkig staan de villa’s zo ver uit elkaar, dat je niet  direct contact hoeft te hebben. Nu even niet, deze twee weken.
Op mijn appje aan de beheerder of wij dinsdag wat langer in de villa  ogen blijven krijg ik al snel antwoord: Ja hoor, geen probleem. Hij laat nog weten tot hoe laat. Dat scheelt ons een aantal uren van rondhangen op dit eiland, voor we dinsdag om 21.35 uur weer terugvliegen naar Schiphol. Superfijn dat dit kan en het is meteen een bonus-vakantiedag erbij.
Ik maak de tosti’s klaar in de keuken en dan kan de avond beginnen. Buiten is de wind flink aangewakkerd, maar het is vandaag onveranderd zonnig en warm gebleven.
Heerlijk om de week hiermee af te mogen sluiten.