Dag 11 vrijdag 12 juni 2026 - Holbewonersdag

Na een goede nacht slaap word ik eindelijk eens op een redelijke tijd wakker. Ik voel me heerlijk uitgerust en slaapwandel naar de woonkamer, want met al die rolluiken dicht is het binnen pikkedonker. Eerst maar eens de voordeur van het nachtslot afhalen. Ik loop even de tuin in en merk dat het frisjes is: 22 graden en de zon is even verstopt achter een grijze wolkenband. Maar het duurt niet lang voor de wolken wegtrekken en het er weer stralend uitziet. De voorspellingen voor vandaag zijn: maximaal 26 graden, maar dat is op mijn weerapp en die is altijd nogal voorzichtig. Dan zie ik dat ik vannacht de was buiten heb laten hangen. Nou, de was…. De strandhanddoek en mijn badpak. Het lijkt op de geschiedenis van Gideon: de handdoek is klets- en kletsnat. In de hoop dat de Amalekieten vandaag een vrije dag hebben loop ik naar de keuken, en jaag in het voorbijgaan een katje uit een zitzak. Die zat daar heerlijk te relaxen met uitzicht op het zwembad en de baai. Misschien wachtend op weer zo’n zwaluw die dan aan komt vliegen en in een duikvlucht een hap zwembadwater meeneemt.
Inmiddels is het buiten al lekker opgewarmd. Ik ruim de vaatwasser uit, zet theewater op en leg een paar eieren in de steelpan. Om de een of andere reden gaat deze inductiekookplaat op halve of kwart kracht ten opzichte van die o de Koningsdreef. Het helpt wel bij het onthaasten.
Nu volgt er een gewichtige taak, namelijk het bijhouden van de WK-score. Met een schuin oog heb ik al naar de uitslagen gekeken en ik kom er niet gek af, voor de eerste speeldag. Maar ook anderen hebben gescoord en dat hoop ik altijd in het bijzonder voor onze ‘junioren’. We zullen zien…..

We ontbijten en ik kom erachter dat ik vergeten ben de eieren van het vuur te halen. Komt goed uit, want ik gruw van snot-eieren. Volgens Hans heb ik de kookplaat aan laten staan, wat natuurlijk niet kan bij inductie. Maar hier kan dat wel en dus hebben we hier niet te maken met een inductieplaat, maar met een halogeenplaat. En dat verklaart waarom het allemaal zo langzaam gaat. Wel supergevaarlijk dat je een plaat roodgloeiend kan laten staan, zonder dat je het in de gaten hebt….

Vandaag hebben we het plan opgevat om maar eens naar Poros aan de oostkust te gaan, dus weer door en over de bergen heen. De tas staat al half ingepakt, maar dan ziet Hans dat het vandaag in de loop van de ochtend gaat onweren. En met onweer wil je niet in de bergen zitten. Nou, dan gaan we toch gewoon morgen? En daarmee is deze dag omgedoopt tot officiële holbewonersdag. Nu ergens nog onopvallend een selfie maken een groepje Japanners op de achtergrond, en dan is ook aan die familie-eis voldaan. Helaas zie je hier geen Japanners, dat wil zeggen: ze zijn mij nog niet opgevallen. Maar we blijven ons best doen.
Verwachtingsvol nestelen we ons op het terras en kijken vol interesse naar het wolkenschouwspel wat zich voor onze ogen afspeelt. Witte wolken en donkere, grijze wolken lijken uit het niets te ontstaan, ze buitelen en tuimelen over elkaar heen, transformeren in een grijzen wolkenband die net boven de baai hangt of lossen op in de atmosfeer. Maar wat er ook te zien is: geen regen. Zelfs een drukkende warmte: het blijft gewoon zoals het is: lekker warm met af en toe de zon die doorbreekt.

We zien de ontknoping van een seizoen Huis Gemaakt en rommelen verder heerlijk wat aan. De lunch bestaat uit een Griekse salade en yoghurt met honing. Langzamerhand komen we op een punt dat we geen eten meer bij kopen, maar de koelkast gaan leegeten. En leegdrinken, dus komt er bij de lunch ook Retsina op tafel.

Ik heb zelfs geen zin om naar het strand te gaan, nee, deze dag blijf ook ik in om de villa. Omdat het weer na de middag helemaal opgeknapt is, geniet ik lekker van het zwembad en kleur nog wat bij. Ook nu is de temperatuur met 28 graden weer 2 graden hoger dan op mijn weerapp… Verder ben ik natuurlijk heel benieuwd hoe het verder gaat met Kapitein Corelli en Pelagia, met vader Arsenios en met die arme Mandras die ergens tegen zijn zin is ingelijfd, beter gezegd: gegijzeld, door een bataljon van de ELAS, een communistische groep andartes. Andarte… het brengt me meteen weer terug naar Wie Betaalt de Veerman op Kreta, waar de andarte ook ter sprake komt. Sorry, het wordt een beetje een hak en tak verhaal….

Ik krijg een appje van de huiseigenaar dat hij vanmiddag graag even langs wil komen om ons persoonlijk te groeten. Tussen 4 en 5, is dat ok? Ja hoor dat is prima. OK, dan kom ik om 6 uur. En ik maar denken dat logica een Grieks woord is en ook in Griekenland is uitgevonden… Helaas beste Georgios, Stellios of hoe je ook mag heten… om 6 uur zijn wij op pad om te gaan eten. Geen punt, dan kom ik morgen wel rond 12.30 uur. Helaas, ook dan hopen wij op weg te zijn, en wel -zoals eerder gezegd- naar Poros. Hij wenst ons een mooie dag en is blij dat wij het zo enorm naar ons zin hebben. Want echt, dit adres staat op nr 1 of 2 bij wat we tot nu toe gewend waren van Eliza!

Ik zet alvast deze blog in de grondverf en dat heeft nogal wat voeten in aarde. Ik heb namelijk een nogal recalcitrante muis, die niet goed reageert. Het is soms een hele toer om het pijltje te vinden en het dan ook nog te laten bewegen naar de plek die ik wil., want de typefouten moeten er natuurlijk wel uit.  Het moge duidelijk zijn dat ik nu op slinkse wijze mijn muis de schuld te geven als er nog fouten in deze tekst achterblijven..

Bij de aanbevelingen in ons huis staat ook Restaurant Mimoza. Nu weet je nooit waar die aanbevelingen op gebaseerd zijn, maar laten we maar eens gaan kijken wat de pot daar schaft. Tot op heden zijn we nog nergens geweest waarvan we zeggen: nooit meer doen.
We gooien het bij Mimoza eens over een andere boeg. De veilige keuze van Choriatiki vooraf, de Griekse salade, ruilen we in voor twee mezedes: Sring rolls met kaas en tomaat en een portie paddenstoelen. Sring rolls…wat is dat nou weer, hoor ik je denken, ja ze zijn de p vergeten. Het zijn dus eigenlijk kleine loempiaatjes, gevuld met kaas en tomaat. De paddenstoelen zijn gebakken cantharellen, heel smakelijk. Als hoofdgerecht bestel ik kip en Hans neemt de gehaktballetjes met patat. Als een volleerd sommelier schenkt hij onze glazen vol. Want wijn bestel je het simpelste hier per halve liter. En het toetje, een magnum halen we gewoon ‘thuis’ uit de vriezer. Wat dat taalgebeuren betreft: het zou een hele volle aparte blog worden om op te schrijven wat voor taalblunders je hier tegenkomt: sandwitch bijvoorbeeld. Dat heeft alles te maken met de overzetting van Grieks naar Latijns schrift. Het zij ze vergeven. Als ik morgen eens wat voorbeelden tegenkom, zet ik ze wel op de foto.

Buiten is het zonnig en rustig. Er hangt nog wel bewolking, maar ik heb er goede hoop op dat die morgen ver opgelost is.
Lief Nederland, ik hoop dat jullie ook een fijne dag hebben gehad, met of zonder schoolreisje. We zijn ver van elkaar verwijderd, maar denken veel aan jullie. Weet dat wij het heel fijn hebben hier.