Dag 10 donderdag 11 juni 2026 - Dolce far Niente

Vanochtend ben ik er vroeg bij. Gevalletje-rolluik-niet-helemaal-afsluiten en aangezien de zon vroeg opkomt, iets na zessen, is het hier snel licht. Maar dat geeft niet, ik ben er graag vroeg bij. Even later soes ik toch weer weg, maar iets na achten is het welletjes geweest. Gauw de deuren open en genieten van de baai en de heuvels erachter. ’s Ochtends vroeg zien de bergen er sprookjesachitig uit, als een aquarel zo mooi en teer. Achter een van de voorste heuvels komt wat damp omhoog en ook op het water zweeft er een lichte nevel.
We ontbijten buiten op het terras met zicht op een cruiseschip, de Marella Voyager dat richting Argostoli vaart. Het schip is bijna klaar met een 7-daagse cruise en is helemaal in Kusadasi (Turkije) geweest en bij Santorini. Morgen gaat ie weer naar de thuishaven: Corfu. Die gasten hebben dus vannacht op zee geslapen en zijn nu klaar voor een dagje passagieren op Kefalonia. Ze zijn niet de enigen: ik zie op de vessel tracker dat er nog twee cruiseschepen in de baai liggen, hetzij aangemeerd aan de kade, hetzij voor anker. Langzaam zijn ze de baai binnen komen varen tot voorbij de vuurtoren en dan lijken ze bijna stil te liggen, maar dat is gezichtsbedrog. Ze minderen vaart en nemen voorzichtig de bocht om in de haven van Argostoli binnen te ‘lopen’.
Wij doen vandaag geen stap teveel en genieten van het Dolce far niente. Excuzez dat het Italiaans is, maar het is gewoon in de roos. AI zegt: Dolce far niente is een Italiaanse uitdrukking die letterlijk "het zoete nietsdoen" betekent. Het is de kunst van het bewust ontspannen en genieten van het moment, zonder schuldgevoel over productiviteit of verplichtingen. Het gaat niet om pure luiheid, maar om de mentale rust om simpelweg te 'zijn'.
En ik hoop dat die rust er ook voor zorgt dat mijn ene oor nou eindelijk eens opengaat. OK, ik ben daar zelf ook schuldig aan, iets met een stokje enzo, maar het mag nu wel eens over zijn.
ondertussen blijven we een beetje op de hoogte van de kinderen in Nederland. De een zit in de jungle van Almere, de ander hangt te chillen op de bank, een zal wel ergens voor een klas met snotneusjes staan, een aantal zijn in loondienst aan het zwoegen en weer een ander gaat vandaag op een middelbare school een blijde boodschap brengen aan geslaagden, en één droeve boodschap. Waar ze ook zijn en wat ze ook dien: we leven met ze mee.
Heerlijk om deze ochtend gewoon eens niets te doen, maar het moet ook niet te gek worden. Dus eten we op tijd en pak ik daarna mijn spullen om naar het strandje te gaan.

Zou er nog een bedje vrij zijn? Ja, er zijn nog bedjes vrij. Ik heb even geteld: er zijn 21 parasols en bij iedere parasol staan twee ligbedjes. Er zijn nog een stuk of 10 vrije plekken, dus zeg maar dat er ruim 30 mensen zijn. Plus nog wat op het terras, maar die gaan de zee niet in. Kun je nagaan hoe heerlijk rustig het hier is. Als je wilt kun je hier een hele dag blijven; er is eten, er is drinken en als  je wat bestelt kun je de hele dag hier gratis van een ligbedje gebruikmaken. Een ander systeem wat aan de stranden gehanteerd wordt,  is dat je per twee ligbedjes en bijbehorende parasol een dagprijs betaalt van 8 tot 15 euro. Op exclusieve hotspots kan dit bedrag oplopen tot zelfs 120 euro per dag – het is vorig jaar al uitgebreid aan bod gekomen in het nieuws en bij de Vakantieman. Hier hanteren ze dus het systeem: bestel wat en ga gratis liggen en zolang het geen hoogseizoen is heeft de uitbater van de strandtent er natuurlijk alle belang bij dat terras en bedjes gevuld zijn.
De Vakantieman…ineens schiet me te binnen dat die binnenkort ook weer op TV zal verschijnen. Ben heel benieuwd wat er weer te beleven valt… het heeft voor een reisleider zeer zeker een leerzaam aspect, maar af en te is het ook wel licht schokkend en/of hilarisch, want niet zelden haalt men zich door onbenulligheid heel wat ellende op de hals. Mensen lezen niet kritisch wat er op de website staat, doen geen vooronderzoek met bijvoorbeeld Google Maps en reviews en verwachten dan van alles wat er nooit beloofd is. Maar er zijn natuurlijk ook heel schrijnende gevallen die er niks aan kunnen doen. En dan hebben we gelukkig Jeanine (de Vakantievrouw, zeg maar) die als een pitbull haar kaken in een kwestie zet en niet rust voordat er een oplossing is gevonden. Jeanine, die het ons het belang van een pakketreis heeft ingepeperd, weet je nog?
Zou het hier stoffig zijn? Brrrrr… Nee: hier is het kraak- en kraakhelder. Vanochtend kwam onze poetsvrouw nog haar kunsten vertonen en werkelijk: het resultaat is  een brandschoon onderkomen met weer een stapeltje schone handdoeken.

Maar dit terzijde. Ik heb me geïnstalleerd en of ik wil of niet… drie bedjes verderop zitten twee Griekse  jongedames, waarvan de ene ruim een uur aan de telefoon hangt. Het is een ware Griekse tragedie die zich daar via de telefoon afspeelt. Hoe ik dat weet? Allereerst door de toon waarop gesproken wordt. En verder gaat het verdacht vaak over ‘Leo’, ‘Maria’ en ‘opa’. De rest versta ik niet, maar mijn fantasie doet de rest. Uiteindelijk zal de batterij wel leeg geweest zijn, want het ding wordt nog namopperend weggelegd.
Vier duiken in zee zijn niet voldoende om mijn oor weer open te krijgen. Zal een geval van de lange adem worden, vrees ik. Als uw oor u hindert… nee, toch maar niet doen.
In ieder geval heb ik mijn benodigde portie microplastics, zware metalen en andere verontreinigen weer opgedaan en kan dit dus ook weer afgevinkt worden. Nou niet ongerust worden en denken dat de Ionische Zee vies is: volgende de instantie die er onderzoek naar doen, is het een van de schoonste zeeën van Europa.
Na drie uurtjes zwemmen (ook het stenen ‘galjoen’ eens van dichtbij bekeken), wentelen, bakken en braden én de lotgevallen lezen van Kapitein Corelli en de bevolking van Kefalonia in de oorlog, bel ik mijn personal assistant om me op te komen halen en samen rijden we naar de Kritikoz voor nog wat extra brood, melk, beleg en een ‘arctische verrassing’: een term die we in Oud-Beijerland nog maar even blijven gebruiken zolang het betreffende kleinkind nog niet snapt wat dat is.
Dan vertrekt er één van de cruise-schepen: de MSC Sinfonia zet koers naar Corfu, waar het morgenochtend vroeg hoopt aan te meren. Een km of 200 dus voor de beg.
Op het grote plein in Lixouri vinden we een fijn plekje om wat te eten en aansluitend wandelen we nog even langs het oorlogsmonument. Op 5 juni 1944 zijn hier vijf communistische Griekse verzetsmensen door Duitsers opgehangen, omdat ze een collaborateur vermoord hadden. Passanten werden gedwongen om toe te kijken. Wat en drama, dat gezien het jaartal natuurlijk meteen doet denken aan het drama van Putten (oktober ’44). Op facebook vind ik een post hierover, vergezeld van foto’s met o.a. een Griekse priester die bij een herinneringsbijeenkomst aanwezig is. Dat is dan weer het mooie van de Griekse Orthodoxie: op alle momenten van het leven is die erbij, en iedereen vindt dat ook heel vanzelfsprekend. Kom je langs een kerk, dan ga je naar binnen, sla een aantal kruisjes, steek een je kaarsje op en dan ga je verder met waar je mee bezig was. Qua inhoud werkt het als volgt: je bent zondags zolang je wilt bij de dienst, neemt eventueel deel aan de eucharistie, en beaamt met je aanwezigheid tijdens de gezongen liturgie eigenlijk wat de priester voordraagt. Meer hoeft dat niet te zijn; persoonlijker hoeft het niet te worden.
Wij gaan weer op ‘huis’ aan, de avond in. Hoog tijd om als wedstrijdleider van de Van Pelt WK-Pool de papieren eens op te diepen en er klaar voor te gaan zitten, want aan het einde van de dag vindt de aftrap plaats in Mexico.
En mijn oor..dat zit nog steeds potdicht. Wordt vervolgd.