Dag 15 dinsdag 16 juni 2026/dag 16 woensdag 17 juni 2026 - Afhechten en de draad weer oppakken…

ls Hans nog op één oor ligt, sluip ik naar buiten om een foto te maken van de baai. Er hangt een wolk behoorlijk dicht op het water en ik moet meteen denken aan Genesis 1 vers 2a. Zoek maar eens op. Nog even genieten van het uitzicht in de morgen! De rolluiken kunnen weer omhoog en het theewater opgezet.

De WK-Pool wordt bijgewerkt  en we starten de dag langzaam op. Die ochtend relaxen we vooral.

Gisteravond heb ik al heel wat spullen ingepakt, en daar ga ik nu mee verder. Nog niet alles, dat komt na de lunch wel. Het zal wel weer een puzzel worden: gisteravond kwam de beheerder ook nog met een afscheidskado in de vorm van twee staaltjes huisvlijt. Foto volgt wel als ik thuis ben. We gaan ons best doen om deze hartelijkheid thuis een leuk plekje te geven.

Mijn plan om heel vroeg naar de haven van Lixouri te gaan wandelen, laat ik varen. Het is immers niet zeker dat er veel te zien is van de visvangst. Het staat nergens in mijn gidsje, en ja, als Leo er niet over rept, dan is het zo. Maar later op de ochtend, dan ga ik nog even winkeltjes kijken en dan zoek ik meteen een eettentje uit waar pizza (ook wel geschreven als ‘pinza’) op het menu staat. En dan kan ik meteen even rondkijken bij de punten waar we anders gewoon langsrijden.

Dus: wandelschoenen aan en gaan. Meteen even iets rechtzetten: dat er overal de stoepen openliggen heeft niks te maken met het vervangen van de waterleiding, maar met de elektriciteit. Die dikke holle rubberen buizen: daar komen kabels door. Kabels, die nu nog vrij onbeschermd langs de mast omhoog en omlaag gaan.

Bij sommige huizen is de tuin een halve fruitkwekerij. De abrikozen hangen er rijp tot overrijp bij, en ook op de stoep ligt een hele afgevallen lading. Ook de citroenen lijken me al aardig rijp. De vijgen zijn nog klein, die komen later in het seizoen aan de beurt, net als de bramen en een soort dadels die in trossen hangen. Hetzelfde geldt voor de druiven.

In het voorbijgaan zie ik een monumentje met twee groene kanonnen ernaast. Het lijkt zo op het eerste gezicht iets met de Tweede Wereldoorlog te maken te hebben, want zo ziet het wapentuig er wel uit. Ze staan zelfs nog op de (originele?) rubberen banden. Maar als ik Google Lens het opschrift laat vertalen, lees ik iets over 1912-1921, en over een heldhaftig optreden op zee. Het blijkt dus te gaan om de Griekse Marine die in zowel de Balkanoorlogen (1912-1913) als in de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) op zee opereerde en bijvoorbeeld in de Egeïsche Zee de Ottomaanse (=Turkse) vloot versloeg.

Ik wandel verder. Langs een spuuglelijk gebouw van beton en staal zou ik zo voorbijlopen, ware het niet dat er  een plakkaat naast de ingang staat. Het is een basisschool, in 1933 ontworpen, een van de weinige gebouwen in Bauhaus-stijl op Kefalonia. Aha… 1933….was dat niet het jaar waarin meneer AH tot Rijkskanselier werd benoemd in Duitsland en waarmee het nazisme aan de macht kwam? En laat het nazisme nou juist de idealen van Bauhaus als ‘ontaard’ hebben bestempeld! Dan is het neerzetten van zo’n gebouw in juist die periode geen knipoog, maar een statement. Het ziet er in mijn ogen ineens een stuk minder lelijk uit.

Op de boulevard is het even zoeken naar een restaurantje-met-pizza’s. Niet alle menukaarten zijn even goed te lezen..

Dan stap ik door, naar de brug die de bijna droge rivier overspant. Zodra ze met de Van Brienenoordbrug klaar zijn, mogen ze hier komen schilderen. Verven. Kwasten. Klodderen. Maakt niet uit, slechter dan dit kan het niet worden. Ik kijk nog even rond in de haven, piep Hans op en zoek dan een bankje in de schaduw. Want mensenlief, wat is het heet! Hans is er snel en dan gaan we lekker bij Cozy een pizza eten.

Als we vertrekken hangt er boven een groot deel van de lucht een deken van schapenwolkjes. Koeler is het nog niet geworden, maar de zon steekt nu wel minder. Ik besluit om toch maar niet meer het zwembad in te duiken, maar lekker op een ligbed te genieten van voorlopig het laatste middag zon in Griekenland.

We verlaten Lixouri met een grijze lucht. Op de buienradar zie ik er over de noordkant van het eiland een buienfront trekt. Bij ons is het kurkdroog, bewolkt en warm.

Nog even zwaaien vanaf de ferry en dan richting airport. Hans neemt de verkeerde afslag, maar echt verkeerd kun je dat niet noemen. Deze weg is iets langer, gaat  door het achterland en brengt ons op smalle steile weggetjes met af en toe een tegenligger. Vlak voor de luchthaven tanken we af en leveren daarna de auto weer in bij Hertz. Even reclame maar mag wel, want Hertz zorgde ook deze keer voor een prima ervaring.

Inchecken gaat traag maar verder zonder de gebruikelijke Griekse hectiek. Wij blijven keurig binnen het toegestane gewicht. Dat is niet iedereen gelukt. Voor ons is een koppel op de grond bezig om hun bagage te herverdelen. Altijd een leuke afkeuring voor de wachtenden in de rij. Wie ook een leuke afleiding vormen zijn Jonas (3) en Mats (2). Ondanks het  late uur zijn zij nog in alle staten van paraatheid. Vooral Mats neemt de benen, als hij de kans ziet. En dat is in de wachtrij op het tarmac van Kefalonia een gewaagde operatie. 

We zitten bijna een uur in het toestel aan de grond voor we kunnen vertrekken. Ook nu moet er op het laatste moment nog getankt worden. Dan moet de bagage nog ingeladen worden. Helaas, dames en heren is er een personeelstekort op de luchthaven. En als dat klaar is, is het wachten op het push-backkarretje. Daar is er op deze luchthaven maar één van. Hopen dat die geen pech krijgt, ander zullen we zelf aan de bak moeten…. Voor ons zit een echtpaar met een huilende baby. Naast ons zit oma, die onophoudelijk haar hoofd tussen de stoelen doorsteekt om te kijken hoe het met baby Noor gaat. Aan de andere kant van het gangpad zitten de tantes, maar die houden zich koest. Gelukkig gaat Noor direct slapen zodra we in de lucht hangen. Oma blijft echter om de vijf minuten inspectie houden.

Na een uur vertraging stijgen we dan toch op en zien de Kefalonia onder ons verdwijnen. Met een vertraging van een drie kwartier komen we op een heel stil Schiphol aan. Dan nog een klein halfuur wachten op de koffers. Ook nu met live entertainment van Mats en Jonas, die het koffercaroussel toch wel heel interessant vinden.

De propvolle transferbus brengt ons snel naar de parkeergarage en dan stappen we om kwart voor drie moe, maar heel voldaan en met een koffer en tas vol mooie herinneringen de Koningsdreef binnen. En is het dus inmiddels woensdag 17 juni 2026 geworden.

Het was een vakantie met Tienduizend redenen tot dankbaarheid!