Dag 8 – dinsdag 9 juni 2026 Dobberen, Mezedes en Tomahawk

Na de lange dag van gisteren hebben we voor vandaag niks bijzonders op het programma. Beetje uitrusten, een klein ommetje maken en boodschappen doen. Klinkt als een prima plan en dat is het ook.
Doel is het kleine Lepeda-strand, waar we eergisteren tijdens onze wandeling ook vlakbij zijn geweest. Het ligt op een 1800 meter van ons huisje en daar zullen ze vast wel koffie hebben. Hmmm.. denk ik… waar strand is, is zee. En waar zee is, wil ik graag zijn en als het even kan ook in zwemmen. Dus trek ik voor de zekerheid mijn badpak maar vast aan onder mn jurk en stop waterschoentjes en handdoek in een tas. Beter mee verlegen, dan om verlegen….
En inderdaad, ze hebben er koffie en een bescheiden collectie snacks, dus wat is er makkelijker dan hier meteen maar te lunchen met een simpele sandwich? Ondertussen maken we een plannetje: als ik hier nou eens een paar uur blijf, dan kan Hans zijn eigen plan trekken en in de villa lekker uitrusten en wat computeren. Best of both worlds.
Grappig… met Kapitein Corelli ben ik net aanbeland in een passage waar dit strand ter sprake komt. En zoals het daar beschreven wordt, is het nog steeds: ‘Het strand vertoont een elegante kromming, en aan het ene uiteinde bevindt zich een gestreepte rots die sprekend lijkt op een scheefgezakt zinkend galjoen…’. Anders dan in Corelli’s tijd staan er nu rieten parasols met ligbedjes en een aangekleed, overdekt terras met tafeltjes en stoeltjes. Het is niet druk; hier en daar zijn bedjes en tafeltjes bezet. Gezellig levendig, zeg maar.
Ik waag me in zee, die hier de Ionische zee heet. Die is onderdeel van de Middellandse zee, en ligt tussen De westkust van Griekenland en het zuidelijke puntje van Italië. Alles ten noorden daarvan, dus vanaf Albanië aan de ene kant en Lecce en Brindisi aan de Italiaanse kant, is de Adriatische Zee. Maar ja, al die zeeën, golven en baaien: ze vormen samen de Middellandse zee, en die staat weer in open verbinding met de Atlantische Oceaan. Volgt u het nog?

Het idee is dat het water wel ijskoud zal zijn, maar dat valt mee. Doordat het zandstrand heel geleidelijk afloopt, heeft de zon ruim de tijd om vooral de eerste strook in zee enigszins te verwarmen. Even flink doorademen en dan met een kloeke duik vooruit er in één keer door, dat werkt ook nu het beste. Het is even tintelend koud, maar dat gevoel trekt ook weer redelijk snel weg. Het water is vrijwel rimpelloos en de zon schijnt volop. Het kwik tikt de 28 graden aan.
Na de lunch scheiden onze wegen zich en ik zoek een ligbedje op. En dan begint het refrein van dompelen-stoven-wentelen opwarmen-dompelen enz enz. Anderhalf à twee uur is zo voorbij en op de afgesproken tijd word ik weer in de buurt van het strand opgepikt om samen even een paar boodschappen te gaan doen. Met behulp van Google Lens weten we de juiste soort ham te scoren en met een tas vol boodschappen komen we weer bij huisje Elpis aan.
Grappig, Elpis betekent: hoop. Dus eigenlijk verblijven wij hier De Hoop…

De rest van de middag houden we het rustig. We hebben voldoende versnaperingen in huis om niet om te komen van de honger en vanavond willen we weer in Lixouri gaan eten.
In Nederland schijnt het best heftig weer te zijn. Ik lees over hagelstenen en takken die over de weg liggen en volgens de weerapp op mijn telefoon is het vanavond zo’n graad of 10 kouder dan hier. Nog even volhouden, Nederland, want vanaf volgende week keert de warmte bij jullie weer terug en hoeven wij niet zo af te kicken als we weer naar huis gaan.

Bij de mezedopoleio bestelt Hans een Tomahawksteak en ik een bord mezedes. Wat voor mezedes (hapjes)? Doe maar wat, maar geen bonen of bieten graag. De ogen van de serveerster beginnen te twinkelen en met een big smile en een ‘I like that’, gaat ze binnen de bestelling doorgeven. De tomahawksteak blijkt een karbonade ter grootte van dinosauruskluif te zijn en mijn bord met een selectie van mezedes ziet er ook rijkgevuld uit Het smaakt allemaal voortreffelijk: vlees, vis, groentes, olijven, salades… Er wordt verteld dat ze in de keuken veel plezier hebben gehad bij de samenstelling van de hapjes.
Na afrekenen van het astronomische bedrag van 40 euro (inclusief brood, een voorgerecht en een halve liter wijn gaan we weer op huis aan. Nog even het beeld van een besnorde ome op de foto zetten hoor. ‘Thuis’ lees ik dat dat Andreas Laskaratis is, die wel al eerder zijn tegengekomen (beeld van man met hoepel). Bijzonder, om binnen een paar honderd meter twee beelden van dezelfde persoon te vinden…
En nu zitten we weer in ons ‘huisje’. Eerst deze blog maken en dat Het Blok kijken. Van Blog naar Blok. Het zou zomaar de titel van een dagverslag kunnen zijn.