dag 6 – zondag 7 juni Rustdag

We worden wakker met een stralende zon  en een fikse bries, sterkte windkracht 4. Desondanks is het om half negen ’s ochtends al gewoon lekker warm. Dus: open die tent, en laat de milde ochtendwarmte maar binnenstromen. Op het water in de baai zie ik nu duidelijk witte schuimkoppen.

We hadden het gisteren ook al gehoord: gezang in de verte. Hans vroeg nog of er ergens misschien een Griekse avond was, maar nee, dit klonk anders. Dit was iets orthodox, dus wel Grieks en wel in de avond, maar dan anders.
Ook vanochtend komen de klanken van orthodox gezang onze richting uit gewaaid. Dus ergens in de buurt is een kerk waar een dienst wordt gehouden. Zo’n dienst bestaat uit ellenlang orthodoxe gezongen liturgie, vaak via luidsprekers over de omgeving verspreid. En als je denkt dat het met een kwartiertje over is…vergeet het maar. Het kan rustig een uur of drie aanhouden. Je wordt als gelovige dan ook niet geacht om die hele sessie inde kerk uit te zitten. Je komt wanneer je zin hebt en je vertrekt ook weer als je het welletjes vindt. Als het enigszins lukt, wil ik volgende week toch eens proberen om bij zo’n dienst aan te schuiven.

Uitzonderlijke situaties rechtvaardigen soms uitzonderlijke acties, denk ik als ik de wasmachine eens ga uittesten. Het mag wel een wonder heten dat dit gelukt is, zie de foto’s. Dankzij google is het allemaal goed gekomen. Met Lens voor het vertalen van het display en met de zoekmachine voor het ophalen van de handleiding. En onder de zondagse koffie en het geruststellende getuimel van de was, kijken we mee met een prachtige dienst vanuit Goes. De techniek staat toch maar bijna voor niets… hoe anders was dat ‘vroeger’ toen men met een stapel cassettebandjes of preekboekjes in de bagage op pad ging. En met kilo’s aan van die zware bibliotheekboeken, met harde geplastificeerde kaften… Maar zonder etuis vol opladers, want van het bestaan daarvan hadden we nog geen benul. Dat kwam pas met de introductie van de digitale fotocamera en het mobieltje. Wie heeft er een oplader voor mijn Nokia? Ikke, o nee, dat is voor een Sony/Motorola/HTC (doorhalen wat niet van toepassing is). Blij dat dat tenminste gestandaardiseerd is tegenwoordig. We hebben ooit (in 2002?) nog wel eens een stekker vergeten, die toen nagestuurd moet vanuit Duitsland, vanuit een vakantieadres waar net een paar kinderen per ongeluk door een bed waren gezakt, dus helemaal kosjer voelde dat nou ook weer niet…
Na de middagrust maken we een wandeling in het gebied achter ons huis. De weg is bochtig, en stijgt langzaam tot we op een punt komen waar we de westkust van het schiereiland Paliki kunnen zien. In het gehuchtje staat als toeristische attractie een Kleuterschool op Google Maps aangegeven. Het lokale kerkje is smetteloos roze geverfd. Natuurlijk moet ik even bij de klokken klimmen voor een foto. Bij het afstappen stoot ik mijn hoofd tegen een van de twee bronzen klokken, maar gelukkig niet zo hard om de hele regio te alarmeren. We wandelen verder door het gebied met veel begroeiing, bramen, druiven en vooral veel olijfbomen. Olijfbomen- ze behoren tot het erfgoed letterlijk en figuurlijk, van de Griek. Vraag hem niet hoeveel bomen hij bezit, want dat is net zo onbehoorlijk als hij jou naar het saldo op je spaarrekening zou vragen. Er staan hier veel villa’s van het type ‘luxe en goed onderhouden’, maar toch ook een hutje type-komkommerhof. Als we afdalen naar zee komen we door een gehucht wat best bewoond aandoet, maar waar het riet tot in de dakgoot groeit. De terugweg is een stuk korter, doordat we geen haarspeldbochten hoeven te lopen. We komen vlak langs zee en hebben zo weer eens een ander uitzicht op de baai. Morgen toch maar eens kijken hoe de overkant eruit ziet.

Ik ga nog lekker te water in ons zwembad en relax daarna op het terras.
Met wat draaien aan knoppen krijg ik de oven op gangen leg de pizza op een rooster. Op de een of andere manier telt die kookwekker niet af, maar op. Als de korst van de pizza aardig begint te kleuren, waag ik het erop en haal hem uit de oven. Hij lekker warm, maar wel met een niet gare bodem. Bij Heel Holland Bakt zou dit voor mij onverbiddelijk ‘einde tent’ betekenen, maar wij keuren m voor vanavond goed.
Nog lekker genieten van het laatste restje daglicht, want rond de klok van negen gaat hier de zon snel onder en dan is het meteen ook goed donker. Inmiddels is in mijn boek Kapitein Corelli ook verschenen en beginnen de verhaallijnen samen te komen, dus ben ik ook wel benieuwd hoetdat verder gaat.
Fijne avond allemaal!